“მე ჩუმად აღარ ვფიქრობ სამუშაო ადგილზე, პროტესტს ხმამაღლა ვაცხადებ და მოწუწუნე კოლეგებსაც ხშირად ამას ვურჩევ. ვიცი, რომ ბევრს არ შეუძლია, მაგრამ უნდა შეძლონ, კარგი შედეგი მოაქვს. შეიძლება იმ წამს მშობელს მოულოდნელი და შემაშფოთებელი რეაქცია ჰქონდეს, მაგრამ დარწმუნებით ვამბობ რომ ფიქრობენ და ითვალისწინებენ, მოგვიანებით კი ბრუნდებიან და გვთანხმდებიან.”

“ჩვენ, ძიძები ცალ-ცალკე აღარ ვართ, უკვე გაჩნდა შესაძლებლობა, რომ ვიქცეთ თანამოაზრეებად, მეგობრებად, ერთობად.

გახსოვდეთ, რომ ჩვენ ზურგს უკან დგას ძიძების მთელი არმია.”

„ძალიან მინდა, რომ ძიძები ერთმანეთს თანამოაზრეებად ვთვლიდეთ, ერთმანეთთან მისვლა, რჩევის მიცემა, ცოდნის გაზიარება, ან დახმარების თხოვნა პრობლემას არ წარმოადგენდეს. ჩვენ უნდა გვჯეროდეს, რომ ერთნაირი პრობლემების წინაშე ვდგავართ, ერთმანეთის დახმარება ყველაზე მეტად გვჭირდება და ყველაზე უკეთ შეგვიძლია.“